Historia sportu agility na Świecie i w Polsce

Początki agility sięgają lat 70. XX wieku w Wielkiej Brytanii. Po raz pierwszy ten sport zaprezentowano podczas Crufts Dog Show w 1978 roku w formie pokazu, mającego zainteresować widzów przychodzących na wystawę. Za prekursorów uznaje się Petera Meanwella oraz Johna Varleya, którzy tworząc tor przeszkód inspirowali się konkursami hippicznymi, stąd wiele zapożyczonych zeń elementów. W 1980 roku brytyjski Kennel Club, jako pierwsza organizacja opracował regulamin konkurencji, natomiast w 1991 roku Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) uznała je za oficjalny sport. Od tamtego momentu agility stało się międzynarodowym sportem, zyskując coraz większą popularność w całej Europie oraz na innych kontynentach.

Do Polski sport ten został zaszczepiony w latach 90., ale nie rozwijał się tak prężnie jak w innych krajach. Pierwszy tor powstał w Warszawie, a w 1993 r. Związek Kynologiczny w Polsce zatwierdził regulamin. Agility z roku na rok zyskuje coraz większe zainteresowanie miłośników psów, czego dowodem są licznie organizowane zawody (m.in. Mistrzostwa Polski, kwalifikacje krajowe do Mistrzostwa Świata), pokazy przy wystawach psów rasowych, warsztaty oraz seminaria szkoleniowe.

Na czym w ogóle polega Agility?

Agility to międzynarodowy sport, w którym przewodnik prowadzi psa po torze przeszkód ustawionym przez sędziego. Parkour zbudowany jest z 15-22 przeszkód, na które składają się stacjonaty, koło, skok w dal, murek, tunele, slalom oraz przeszkody strefowe, tj.: palisada, kładka oraz huśtawka. Zwierzę pokonuje tor bez smyczy i obroży; jego przewodnik nie może go w tym czasie go dotknąć, a kieruje nim jedynie swoim głosem, ruchem oraz mową ciała. Pies nie zna kolejności przeszkód, które ma pokonać. Rozróżnia je na komendy i dostosowuje sposób ich pokonania w zależności od ich typu i wzajemnego położenia. Przewodnik natomiast przed biegiem ma 8-10 min na zapoznanie się z torem. Musi zaplanować linię biegu psa, zmiany strony prowadzenia oraz uwzględnić różnicę w swojej prędkości względem czworonoga, aby zapewnić sobie sukces wykorzystując mocne oraz słabe strony tak psa, jak i własne. Bezbłędne pokonanie przeszkód w odpowiedniej kolejności oraz w ustalonym przez sędziego czasie standardowym, daje parze przewodnik-pies wysoką szansę na wygraną.

Alicja Matejuk - fotografia

Ideą tego sportu jest wspólna aktywność fizyczna czworonoga oraz jego opiekuna. Ta edukacyjna i sportowa działalność ma również na celu rozwijanie inteligencji i sprawności psa, a także poprawę jego integracji ze społeczeństwem.

Sport ten wymaga dobrej relacji między psem i człowiekiem, która doprowadzi do doskonałego zrozumienia. Dlatego zawodnicy powinni być zaznajomieni z podstawowym posłuszeństwem i behawioryzmem. Odpowiednio dostosowane szkolenie oraz regularne treningi zarówno czworonoga, jak i przewodnika są kluczem do sukcesu.

Jednakże by mieć osiągnięcia w agility ważna jest znajomość zalet i wad w budowie fizycznej psa, a także dokładna analiza jego ruchu.

Podział psów na kategorie wzrostowe

Według regulaminu agility zatwierdzonego przez FCI psy są podzielone na klasy wzrostowe według wysokości w kłębie - najwyższego punktu grzbietu, za nasadą szyi w okolicy międzyłopatkowej. W klasie small osobniki mierzą od 28 do 35 cm w kłębie, wysokości psów średnich (medium) mieszczą się w granicach 35-43 cm, natomiast czworonogi w klasie large mają powyżej 50 cm. Popularność tego sportu sprawiła, że na początku 2019 roku w Polsce wyodrębniono dwie kolejne kategorie: dla bardzo małych psów (extra small), nieprzekraczających 28 cm w kłębie oraz pośrednią (mini large) dla tych które mają od 43 do 50 cm wzrostu.

Alicja Matejuk - fotografia

Podział psów na klasy zaawansowania

Przynależność do klasy zaawansowania zależy od zdobytych certyfikatów. Psy zaczynają swoją karierę sportową na zawodach w wieku od 18 miesięcy w klasie A1. Jednakże by mogły się obyć z emocjami związanymi ze startem, została stworzona nieoficjalna klasa A0 dla takich początkujących psów. Startować w niej mogą już psy, które ukończyły 15 miesięcy i nie muszą jeszcze umieć pokonywać slalomu oraz huśtawki. Także wysokość tyczek jest niższa niż w klasach open (konkurencja gdzie wszystkie psy z klas egzaminacyjnych konkurują razem) . W wyższych klasach złożoność oraz trudność toru przeszkód wzrasta, przez co w klasie A3 znajdują się naprawdę wyszkolone i wybitne osobniki. By awansować z klasy do klasy należy zdać egzaminy, które uprawniają również do zdobycia Championatu Agility. Do startu w klasie A2 pies w egzaminach A1 musi zdobyć przynajmniej trzy oceny doskonałe od trzech różnych sędziów agility. Natomiast by przejść do klasy A3, nie wystarczy już mieć zdanych trzech egzaminów, jednocześnie muszą być one lokatowe na podium. Najwyższym wyróżnieniem jest Championat Agility, który pies otrzymuje po zdobyciu trzech pierwszych lokat wyłącznie w egzaminach klasy A3.

Rangi zawodów

Zawody agility organizowane są na całym świecie, dlatego też najlepsi zawodnicy mogą reprezentować swój kraj na Mistrzostwach Świata. Zanim jednak to nastąpi, zostają oni wyłonieni podczas krajowych kwalifikacji. W Europie najpopularniejszymi zawodami jest European Open, dla najmłodszych zawodników (do 18 r.ż.) organizowane są także European Open Junior. W Niemczech B.A.C.K., czyli Bavarian Agility Challenge Kreuth, w Słowacji Lord of the Winter, w Anglii Crufts, w Austrii Magna Racino, w Polsce Silesian Open. Istnieje również cykl zawodów wliczany do Pucharu Polski Agility. Oprócz tego można wziąć udział w zawodach dla konkretnych ras jak np. Border Collie Classics, International Sheltie Competition, FMBB - Fédération Mondiale du Bergers Belges, International Poodle Agility Cup. Co więcej, są także Mistrzostwa ParAgility dla osób niepełnosprawnych.

Alicja Matejuk - fotografia

Rodzaje przeszkód

W agility rozróżnia się przeszkody do pokonania skokiem, do przebiegnięcia oraz ze strefą kontaktu. Stacjonaty dla każdej kategorii wzrostu mają poprzeczkę na innej wysokości, tak samo jak murek oraz koło. Skok w dal ma inną ilość elementów do przeskoczenia na różnej długości w zależności od kategorii wzrostowej. Tunele mogą mieć długość 3–6m oraz być ustawione prosto lub po łuku. Slalom, składający się z 12 tyczek ustawionych w odstępach co 60 cm, pies musi pokonać zaczynając go zawsze lewym barkiem. Przeszkody strefowe, czyli kładka, palisada i huśtawka, mają zaznaczoną strefę kontaktu, której pies musi dotknąć przynajmniej jedną łapą, aby nie otrzymać punktów karnych. Dodatkowo huśtawka musi dotknąć podłoża nim pies ją opuści.

Budowa toru

Zaprojektowanie toru powierza się całkowicie wyobraźni sędziego, jednakże sposób jego pokonania przez psa musi być płynny, a kierunek jego ruchu zmieniony przynajmniej dwukrotnie. Celem takiego parkuru jest otrzymanie właściwej równowagi pomiędzy kontrolą nad psem, a prędkością z którą może być pokonany. Do budowy toru sędzia może użyć tak wielu przeszkód jak to możliwe, na terenie wynoszącym 20x40 m z zachowaniem następujących wytycznych. Długość linii biegu psa powinna mierzyć między 100 m a 220 m. W zależności od klasy zaawansowania liczba przeszkód do pokonania powinna wynosić co najmniej 15, ale nie więcej niż 22. Nie mniej niż 7 przeszkód musi być pokonane skokiem; pierwszą przeszkodą musi być stacjonata, ostatnią może być stacjonata pojedyncza bądź podwójna. Minimalna odległości na ścieżce psa pomiędzy kolejnymi przeszkodami powinna wynosić 5 m (4 m dla kategorii XS/S), natomiast maksymalna odległość w linii prostej między kolejnymi przeszkodami to 7 m. Przewodnik musi być w stanie obejść przeszkodę z każdej strony, dlatego musi być zachowana odległość co najmniej 1 m między każdą przeszkodą. Slalom, koło i murek mogą być pokonywane na torze wyłącznie raz.

Aby wyświetlić komentarze potrzebujemy użyć ciasteczek
Aby strona działała poprawnie, wykorzystujemy pliki cookies. Umożliwia nam to korzystanie z narzędzi marketingowych i analitycznych. Kliknij “akceptuję”, jeżeli zgadzasz się z naszą polityką cookies .